1979

Mijn derde (definitieve) leven...

Definitieve breuk – Verhuis naar Munkzwalm – Echtscheiding
   Al na een paar weken kreeg ik onverwacht gezelschap; een verwaarloosde vermoeide herdershond kwam regelmatig langs; het beest had duidelijk honger en at gulzig op wat ik hem voorzette - na een paar keer liet ik hem binnen en de hond was duidelijk content met mijn aandacht. "Ook alleen gelaten? Een zwerver op zoek naar een thuis?...Blijf dan maar..." dacht ik. Hij bleef, toch voor een tijdje; na een paar weken was hij echter weg... en bleef een paar weken spoorloos; toen was hij weer terug, nat en vuil en weer hongerig... Na een aantal dagen verdween hij weer - tot mijn gebuurs hem, doelloos zoekend en zwervend opmerkten rond Munkzwalm station. Ik ging hem oppikken met de auto en hij kwam gewillig mee... om zijn buik vol te eten en dit keer bleef hij... Ik noemde hem Loesjka (iets beter wist ik niet meteen te bedenken). Ik had er blijkbaar een andere (en alleszins trouwe?) levensgezel bij.

1980

Het begon 'in mineur': ziek en... operatie
Al na een paar weken nadat ik in mijn huisje in Munkzwalm was ingetrokken, voelde ik mij in minder goede doen; ik weet dit aan mijn erg drukke bezigheden (het verhuizen van mijn gerief, het inrichten van mijn nieuwe thuis en... niet te vergeten de stress, die kwam kijken bij de nakende echtscheiding (paperasserij, notarissen, advocaat, rechtbank). Komt daarbij dat de woning in Munkzwalm er nog 'primitief' aan toe was: beperkte elektriciteit, geen waterleiding, beperkte kookmogelijkheden, geen kabel voor de TV, enz...). Ik werd echter hoe langer hoe zieker; en raar, dat schoof ik op de nek van de intredende winter; ik had geen echte verwarming en dus dacht ik grieperig te worden - inderdaad maakte ik koorts, maar ik schrok er toch van toen ik op het werk mijn temperatuur eens nam: boven de 39^o!! Ik ging te rade bij de toenmalige internist-van-wacht op 6K2: die radde me aan mijn urine die nacht te laten onderzoeken en hem de resultaten door te bellen; zo gezegd, zo gedaan en hij stelde me gerust: er was niks aan de hand...!!! Op aanraden van de collega's nachtdiensten echter trok ik 's anderendaags op consultatie naar poli 2 (algemene interne) - ex-collega Martine G. (niet van de gemakkelijkste...) trommelde de interniste-van-kliniekwacht, dr.B op: die luisterde aandachtig, voelde aan mijn buik en merkte bezorgd ook de grote massa op die er zat; ze regelde onmiddellijk een echo abdomen met dr A. - deze liet me meekijken. Het was ernstig maar het kon erger: er waren 3 opties geweest: het een niergezwel, of een pancreaszwelling of een darmtumor. De echografie maakte duidelijk dat mijn linkernier enorm opgezet, en naar dr.A vermoedde 'afgestorven', was - een IVP moest klaarheid brengen... Dr B. raadde me onmiddellijke opname aan, want had alle symptomen van een septicaemie en lang uitstel was niet gewenst - bovendien was ik alleen, als er iets gebeurde...; ik kon echter niet blijven... thuis zat mijn hond - voor dat beest moest ik iets regelen en vooral moest ik ook een aantal mensen verwittigen... Die verdere dag haspelde ik dus in ijltempo, ondanks het feit dat ik me echt ziek voelde, een aantal zaken af: ik bracht mijn hond naar het dierenasiel in Gent voor tijdelijk (hoopte ik...) 'logement', ik stelde mijn naaste buren op de hoogte, pakte mijn valies en reed naar Deerlijk om mijn ouders op de hoogte te brengen (noch zij, noch ik hadden toen telefoon). Het nieuws, dat ik geopereerd zou moeten worden, sloeg natuurlijk in als een bom... Die namiddag ging ik dus 'binnen' voor een paar onderzoeken...Ik werd gehospitaliseerd op 3K2, de afdeling met de beruchte zuster Calixte aan het hoofd en kreeg er een aantal dokters over de vloer: eerst de internist, die me geadviseerd had op 6K2 - om zich te excuseren voor de lichtzinnigheid waarmee hij mijn toestand had (mis)beoordeeld en vervolgens DE professor Verdonck, om mij onder bedekte termen de mantel uit te vegen, bewerende dat de toestand al jaren aan de gang moet zijn geweest; het was een AANGEBOREN vernauwing aan de urethra die doorheen de jaren door de positieverandering van de nier volledig afgesloten was geraakt; ik moest dat dus ondervonden hebben al maanden geleden ervaren hebben, want volgens de IVF was mijn linkernier enorm, enorm groot - ik weerlegde dat in eerste instantie, maar veel later begon het bij mij te dagen: in 1975 had ik op een nacht, tijdens een kort logement bij mijn schoonouders zo'n last van ondraaglijke rugpijn, dat ik me toen voorgenomen had 's anderendaags stante pede naar de spoedopname van het AZ te gaan voor behandeling... Zoals dat steeds gaat bij mij: tegen de ochtend was de pijn ongeveer weg en ook mijn voornemen... Verdonck beoordeelde mijn toestand als zo ernstig, dat men de operatie al plande voor 2 januari, twee dagen later dus. Dat betekende dat ik oudejaarsdag en nieuwjaarsdag in de kliniek moest doorbrengen en dat terwijl er toch niks zou gebeuren... Ik verliet, toen zuster Calixte 's avonds vertrokken was, op 'eigen verantwoordelijkheid' de kliniek, trok naar Deerlijk voor het nieuwjaars'feest' en werd de 2de nieuwjaarsdag terug binnengevoerd in het AZ door mijn broer Dimitri en schoonzus Marijke. Het kalme, van mijn kant eerder nuchtere afscheid zorgde bij Marijke voor de nodige tranen...
De operatie verliep niet zo vlot; allereerst was er een onverwacht uitstel, doordat ik desgevraagd een oudere patiënt liet 'voorgaan' (de man was zo erg in paniek uit schrik, dat men hem zo rap mogelijk wou opereren) en tweedens was er een onverwachte complicatie tijdens mijn operatie, waardoor ze veel langer duurde dan gepland...Ik herinner me een paar flitsen van op de recovery...
Eens op de afdeling urologie aanbeland, ging mijn eerste gedachte uit naar een heerlijk sigaretje; ik kon echter mijn bed niet uit... Ter gelegenheid van de dagelijkse ronde van de aspirant-professor De Sy (die de kort tevoren overleden prof.Defoort zou opvolgen) vermelde ik dat terloops. Tot mijn verrassing zei De Sy aan de collega-verpleegster: "Juffrouw, geef mijnheer een sigaret maar blijf erbij als hij ze oprookt, hé" en tot mij: "Voor een volgende sigaret moet u wel het bed uit, hoor". Dat eerste sigaretje smaakte... ik voelde me, ondanks de pijn, de koning te rijk. Een tweede sigaret volgde al spoedig, nadat ik het erop had gewaagd, ondanks de pijn en de duizeligheid, alleen uit bed te sukkelen en met baxter en infuusstaander naar de 'patiëntenruimte' was gestrompeld.          
Daardoor kon ik de kinderen alvast een tijdje niet zien - ik wilde niet dat Lieve verwittigd zou worden - foutje misschien, maar ik wou niet dat ze in de tussentijd stappen kon ondernemen in 'mijn nadeel'. 

Vriendin Chantal Chantal met haar zoontje Michael aan de Kortendries 3

Ik had me, spoedig nadat ik alleen was 'gevallen' voorgenomen niet lang alleen te blijven... En wanneer men zich openstelt voor een nieuwe relatie, lukt dat in veel gevallen ook gauw. Ik maakte kennis met een jonge vrouw uit het Kortrijkse, die in dezelfde situatie zat als ik... Het klikte goed tussen ons - alleen was daar de afstand tussen Kortrijk en Zwalm; die belette ons niet diverse malen per week samen te komen - die afspraakjes verliepen volgens een vast schema: ik bracht na mijn nachtdienst de namiddag bij haar thuis door, we haalden haar zoontje Michael van school en 's avonds trokken we gedrieën naar Munkzwalm; tegen de ochtend bracht ik Chantal en Michael terug naar Kortrijk... Het dilemma, dat na een paar jaren onoverkomelijk bleek, was: samenwonen of niet en zo ja, waar? Chantal wilde niet weg uit Kortrijk, ik woonde zeer graag in Munkzwalm en had er bovendien mijn eigendom... Het water tussen ons beiden bleek uiteindelijk te diep....

1981

Mijn povere eerste jaren alleen en… eenzaam - Ik voelde me aanvankelijk niet zo alleen, ik had gewoonweg geen tijd, ik had massa's werk, want ik moest met meer arbeid dan middelen (ik was gewoon blut) een nieuwe thuis, die een beetje comfortabel was, inrichten: één der eerste zaken, die ik in orde kon brengen, was de aansluiting aan de waterleiding, die men pas in 1980 aanlegde in mijn straatje.
Verder had ik heel wat werk aan het inrichten van het huis.
 
Een ongeluk komt nooit alleen: ziekte en dood van mijn grootvader...

Nieuwjaarsdag 1979:laatste foto van grootvader samen met vier van zijn kleinkinderen

Op een februaridag stond mijn broer Giles onverwacht aan de deur met de boodschap dat peter erg ziek geworden was en dat hij me nog eens wenste te zien. Ik spoorslags dus naar Deerlijk: peter lag te bed, was fel vermagerd en erg zwak. "Het was in zijn buik, de huisdokter had hem willen laten opnemen in de kliniek" maar peter wilde thuis blijven; in de kliniek zou men hem toch maar met buisjes volsteken, hij zou afzien en 't was toch vergeefs; hij wilde thuis sterven. Neen, zei hij, hij had geen pijn, en zou het zeggen als hij die zou krijgen. In de daaropvolgende paar weken kreeg hij aan zijn ziek-, sterfbed ieder van de kleinkinderen - Linda en Frans las hij de levieten, mij zei hij minder zorgelijk te leven en "meer van dag tot dag"; zijn kennissen, vrienden, buren en familieleden kwamen hem nog een "gedag" zeggen... Peter doofde zachtjes uit en werd begraven op een mooie late winterdag...

Peters laatste foto...

1982

Ik zie de kinderen weer...Heerlijk jaar(tje) samen - In maart kreeg ik bericht dat Herlinde haar eerste communie zou doen; ik schreef haar een kaartje met gelukwensen en nodigde haar en haar moeder uit om "zich eens te komen tonen"; ze kwamen,... in het gezelschap natuurlijk van Willy, mijn ex haar nieuwe echtgenoot. Toen ik te kennen gaf, dat het erg jammer was, dat de kinderen nooit meer kwamen, bleek er verwonderlijk genoeg erg veel goede wil van hun kant om daar iets aan te doen; Herlinde en Hadewijch zouden voortaan komen (rekening houdend met het feit dat ik nachtdienst deed) om de twee weken vanaf de zaterdagmiddag tot de zondagavond én... de woensdagnamiddag. Bovendien 'kreeg' ik ze ook een 14 dagen in de zomervakantie en als klap op de vuurpijl beloofden Lieve en Willy, de kinderen tot bij mij te brengen - ik moest ze wel terugbrengen...
De zomer van 1982 was prachtig; Herlinde en Hadewijch kwamen op vakantie in de zonnige maand augustus, terwijl mijn vader en ik de garage bouwden... ze 'hielpen' naarstig mee en genoten met volle teugen van "het leven op de buiten".

1983

(Definitief?) afscheid van mijn kinderen...

Laatste foto's samen

Accident en hospitalisatie

Dood van mijn vader

1984

1985-1987

Genieten van het leven + Bijscholen in de informatica

Drie jaar avondles informatica in Oudenaarde

1987

Ruzie met ma
     Na de dood van pa waren mijn zus en ik aangesteld als medevoogden van onze minderjarige broer Gianni en zus Thamara; Gianni was plots en snel vroeg'wijs'-rustig geworden maar Thamara, die middelbaar volgde in het Instituut 'Ten Broele' (bij de zusters Paulinen) puberde volop; zij was opstandig, droomde van een zangcarrière, wilde rijk worden (zou met een rijk iemand trouwen) en dus... kreeg ze moeite met school, discipline; ze ging liever uit en besloot met schoollopen te stoppen;
     Ma was geneigd - ongetwijfeld om een eind te maken aan de aanslepende herrie thuis - Thamara haar zin te geven, ik was natuurlijk niet akkoord; dar werden wekelijks steeds weer discussies over gevoerd en van het één kwam het ander; op een bepaalde zondag verliet ik Deerlijk met de woorden "...ge ziet maar wanneer ge mij zult terugzien..!!...". Het zou 15 jaar duren...

1988-1994

Weer ambras met de gebuurs…

1991: Ook ongenoegen op het werk: verandering van omgeving: naar 5 K 12

1995-1997

Thuis (een beetje) orde op zaken stellen

1998

Halftijds werken - Gesetteld ?

2000

2001 - 2002

Aankoop van bosje en rechtszaak tegen Vekeman

     Ik had al een tijdje opgemerkt, dat er 'veel beweging' was in de geburen... De eigenaar van het bosje, grenzend aan mijn eigendom, was al enkele malen ter plaatse geweest; ik vernam dat hij zag dat er bomen gekapt werden zonder zijn medeweten - de toegang tot het bos was afgesloten door ? (ik wist wie: Vekeman). Hij had de vermoedelijke dader gecontacteerd - veel over en weer geloop en miserie in het verschiet. Lybeer zag het niet (meer) zitten en wilde het bosje van de hand doen - op voorwaarde, dat het NIET gerooid zou worden (het bosje was mede-eigendom van zijn moeder, Rachel Ockerman, en die was er als 93-jarige sentimenteel erg aan gehecht: het was een dierbare herinnering aan haar al lang overleden man... Ik vroeg aan Lybeer of ik het bosje niet kon kopen, met de belofte er zeker voor te zorgen dat het in ere zou worden gehouden...Na wat onderhandelen ging Lybeer akkoord.

En van dan af begint een ware soap: 

Aankoop van grond

Ik werd geregeld geteisterd door de nachtmerrie dat Vekeman of de andere gebuurs het lapje grond konden kopen, waardoor mijn huis als het ware ‘omsingeld’ was door andermans eigendom en ze tot tegen mijn keukenvenster zouden kunnen komen zien. Plots werd ik vastbesloten het lapje grond, achter mijn woning, met uitweg naar de straat, zo snel mogelijk te kopen. Probleem: ik had indertijd al naar de eigenaar geïnformeerd en via via te weten gekomen dat het ene Aloïs Matton uit Denderleeuw was (en zijn mentaal gehandicapte zuster). Matton was toen ter plaatse gekomen en had mij toelating gegeven om het lapje (toen verwilderd en braakliggend, met distels, brandnetels en ander onkruid incluis) te  bewerken maar hij wou (kon, zegde hij) niet verkopen…Via notaris Buys liet ik de eigenaar opsporen… Hij had er een klein jaar voor nodig, om alle eigenaars op te sporen: het waren de 4 kinderen van voornoemde Aloïs (inmiddels overleden). Contact met die 4 mensen was snel gemaakt (via de telefoongids en een simpel telefoongesprek); ik liet hen de prijs bepalen… Zo’n 150.000 BEF. Na luttele tijd was de akte in orde en alles in kannen en kruiken. Een steen van mijn hart.

2003

Gezondheidsproblemen…voor mij…

     Ik had, op 4 juni, twee nachtshifts na mekaar 'geklopt', en een weekje verlof lag in 't verschiet. Op zaterdag haalde ik mijn gerepareerde computer af, en bereidde mij voor om alles de daaropvolgende dagen weer op punt te stellen. Op zondagmorgen was ik al vroeg, om 4u30, wakker en toog vol zin aan het werk... Rond 5u voelde mijn linker arm nogal zwaar aan, mijn vingers belandden af en toe naast de toetsen, en na een tijdje sukkelen besloot ik er voorlopig maar mee op te houden en terug te gaan slapen...De dag was nog lang. Toen ik wilde opstaan, viel ik en kon niet meer recht geraken. Mijn linker been had totaal geen kracht meer...Na een kwartiertje sukkelen geraakte ik toch zittend, niet zonder nog een paar keer te zijn gevallen maar het was nu wel duidelijk: mijn linkerkant was verlamd(?) en krachteloos - eerst dacht ik aan een beginnend hartinfarct maar het daagde me nu wel: het was iets cerebraals: een hersentrombose of -bloeding. Ik moest en wilde naar beneden; stappen lukte niet, ik kon zelfs niet rechtop blijven (ik viel verschillende keren) maar geraakte toch al zittend en schuivend de trap af - beneden gekomen was ik doodmoe en slaperig en trok me in de zetel om... een tijd te slapen, was daarna weer een poos wakker, ik kroop naar de frigo om iets te drinken - ik had helemaal geen honger en dus werd er niet gegeten; elke handeling vergde veel tijd. Heel even speelde ik met de gedachte 'iemand' te bellen en hulp te vragen maar wie? Mijn 'huisdokter' was met weekend... Ik besloot af te wachten... Zo bracht ik de rest van de dag door, eigenlijk maar halfbewust en toen ik 's avonds even wakker werd, besloot ik toch maar naar bed te gaan, te slapen en 's anderendaags verder te zien... De situatie was er ondertussen niet op verergerd en misschien zou het allemaal genormaliseerd zijn op maandag.

     Het was die maandagmorgen niet voorbij, niet beter en toen ik terug beneden gesukkeld was, ruimde ik, traag en voorzichtig, zo goed en kwaad als mogelijk, een beetje op, want in zo'n vuil nest kon ik toch de dokter niet binnenlaten...Ik belde haar rond 9 uur tijdens haar spreekuur - het vastkrijgen van de telefoonhoorn en het intikken van het nummer kostte me ettelijke minuten en het spreken ging uiterst moeizaam - Anne-Marie moest verschillende keren vragen te herhalen; ze beloofde te komen na haar spreekuur. Het was middag toen ze erdoor kwam... Ik had ondertussen met heel veel moeite de deur van het slot gedaan; ik had het er in de voormiddag al op gewaagd de 20 m buiten af te leggen (heel duizelig maar zonder vallen!!) om het hek open te maken. Ik riep Anna-Marie naar binnen en zag, dat ze duidelijk schrok. Na een paar vluchtige tests, vermoedde ze ook, dat ik een CVA of TIA doormaakte; ze wilde mij direct laten opnemen in de kliniek, maar dat zag ik niet zitten: er lagen een paar dringende zaken te wachten (o.a. mijn belastingsaangifte die tegen eind juni binnen moest), ik moest 'mijn valies' maken, 'iemand' (en alleszins ook het UZ, mijn werkgever) verwittigen, enz. Allemaal belangrijke (drog)redenen om een ziekenhuisopname uit te stellen...VdL suggereerde dan, mij in ieder geval ambulant te laten onderzoeken door de neuroloog in Zottegem; ze maakte een afspraak met dr.M en regelde een transport die namiddag nog. Ik kwam aan op de spoedopname: een EKG en bloedmonsters werden afgenomen; ik onderging een CAT-scan en vernam toen van de radioloog eerder verontrustend nieuws: naast de CVA, die hij op de foto's niet zo duidelijk kon zien (wat liet vermoeden dat het eerder klein en dus niet zo erg was) zag hij ook een gezwel, dat er vermoedelijk al een tijd aan het groeien was...

     Ik ging 'avonds terug naar huis, met de belofte mij in de loop der week terug aan te melden voor een opname/behandeling. De dokter verzekerde me dat die niet lang zou duren - zo'n 3-4 dagen... Eind van de week keerde ik dus terug naar AZ St-Elisabeth en onderging er onder het (kritisch) toeziend oog van een erg zwijgzame, gesloten Dr.M. een aantal onderzoekingen en de gepaste therapie.

     Het verblijf in het ziekenhuis te Zottegem duurde zo’n 3 weken, in het mooiste deel van de zomer. Maar het kon me niks schelen; zo kalm en onverschillig was ik...Eind juli werd ik naar huis ‘gelaten’, nog altijd heel moeizaam te been en met een krachteloze linker arm. Ik ging zo gauw mogelijk op consultatie bij de poli neurologie van het UZ; de neurologe-van-dienst vroeg haar prof (C.) er bij en beiden bevestigden de diagnose van Zottegem; ze planden een MNR, om de aard van de tumor, die er zat, nader te bepalen; ze stelden een operatie voor, die zou uitgevoerd worden onder stereotaxie door de neurochirurg prof. C.

     In september ging ik ‘binnen’ op de dienst K12 6 IB, neurochirurgie en werd daar tot mijn schrik verwelkomd door mevr. V.D.W. – Ik had haar nog nooit persoonlijk ontmoet, maar er al zo’n verhalen over gehoord, en als beginnend verpleger in de jaren 1974-’76 meegemaakt dat ze heel moeilijk deed als een patiënt van bij ons werd getransfereerd naar haar afdeling – Kortom: ze had een reputatie. Maar haar opvang was in alle geval méér dan uitstekend; en over de paar dagen, dat ik op haar afdeling verbleef, heb ik niks dan lof; voor haar mensen, de organisatie, de discipline, de begeleiding en voorlichting, alles kortom. Op woensdag binnen – die verdere dag een aantal consultaties en pre-operatieve onderzoeken; de donderdagmorgen om 8u operatie; ik werd ’s avonds wakker bij mijn vroegere collega’s op IC – ik herinner me het bezoekuur: geen bezoek voor mij maar de burgemeester van Zwalm zag ik daar op bezoek (achteraf gededuceerd dat het bij zijn vader moet zijn geweest – naar later bleek zou die in het UZ overlijden). Ik zou E. nog (eens) terugzien bij mijn ontslag… Die donderdagnacht herinner ik me dat A.V. van ‘corvee’ was; ik was braakachtig en zou inderdaad een paar keer ’n weinig braken. Verder sliep ik… – ’s Anderendaags kwam Hilde M., de hoofdverpleegster, aan mijn bed en gaf me een spiegel om ‘mezelf eens te bekijken’; dat viel enorm mee, en nog eens om te vertellen dat ik vervroegd weg moest naar de afdeling ( er waren blijkbaar veel opnames en ik moest plaats ruimen); ‘men’ (ik herinner me niet meer wie, maar achteraf nagevraagd, en het bleek Martine B. te zijn) kwam mijn arteriële drukmeting verwijderen en een tijd later was ik, nog wat moe en suf maar eufoor-opgelucht, al op K12 6IB terug – ik zou niet lang in bed blijven; ik voelde me goed (hoewel…bij het rechtop gaan staan alleen, nog duizelig) – ik waagde het erop, trok mijn operatiehemd uit, mijn kleren aan, en schoof de gang op, op weg naar de ‘rokersruimte’ aan de ingang van de afdeling – de opluchting om de vlot verlopen ingreep en de ‘goesting’ naar een sigaret waren groot. Het was een gelukkig moment… Op zaterdag kwam de neurochirurg van dienst mij de keuze geven: ik kon/mocht blijven tot na het weekend maar omdat alles erg goed verliep mocht ik evengoed naar huis die dag nog. Ik twijfelde niet: het was goed in ‘mijn’ UZ maar thuis was nog altijd beter. Ik kon die namiddag D. bellen, dat hij me kond afhalen en naar huis terugbrengen…

In november begon ik terug te werken; het was wennen, nog veel duizelig, met pijnlijke en krachteloze linker been en arm, maar de opvang van de collega’s was vol begrip en optimaal.

2004

…en mijn moeder.

     Mijn moeder had al een paar jaren last van suikerziekte; volgens haar zeggen stond haar suiker regelmatig rond de 2-2,5 en de huisdokter gaf haar antidiabetica per os; ondanks mijn bezwaren (ik vond zo'n chronische hyperglycaemie toch te hoog om niet met inspuitingen insuline te behandelen) beweerde mijn moeder zich goed te blijven voelen; op mijn suggesties om haar suikerziekte eens deftig te laten onderzoeken en behandelen door een specialist, wilde ze niet ingaan. Ik had het moeten zien: ze was al een tijd moeilijk te been ('artrose', zei ze altijd)...

     Op woensdag 4 maart stond een verontrustende oproep op mijn antwoordapparaat: mijn moeder meldde nogal paniekerig dat haar huisdokter Dr Vincke haar wilde laten opnemen in de kliniek, omdat haar voet, tengevolge van niet te regelen diabetes, er zo slecht aan toe was, dat hij waarschijnlijk zou moeten geamputeerd worden...Of ík eens wilde bellen naar Vincke...Zo gedaan, en door Vincke vernam ik dat 'de suiker' bij mijn moeder veel erger was, dan zij altijd had verteld. Regelmatig was de spiegel boven de 4, en met de pillen viel er niet veel tegen te beginnen; daar mijn moeder inspuitingen bleef weigeren, en haar tenen blauw-zwart begonnen te zien, vreesde Vincke het ergste. Hij wilde haar voor een grondige op puntstelling en behandeling laten opnemen, maar mijn koppige moeder weigerde!

     Ik zag wel de ernst van de toestand in: ma moést opgenomen worden, met of tegen haar zin - ik besloot haar zelf binnen te brengen in de kliniek; als Vincke een opname kon regelen... Dat wou hij doen, als ik er zelf bij was en mijn moeder wist te overhalen... Diezelfde middag nog arriveerde ik in Deerlijk, Vincke kwam ook, regelde een opname in de kliniek van Waregem (mijn moeder wou persé niet naar Kortrijk, alhoewel ik daar. anders dan in Waregem, een aantal dokters kende) Nog diezelfde dag 'leverde' ik mijn moeder af via de spoedopname. Ene mij onbekende dr.S. zag na de eerste snelle onderzoekingen dat de toestand van haar linkervoet en -been heel ernstig was (zelfs haar rechterbeen had sterke vaatstoornissen...) en hij wilde zo gauw mogelijk opereren: hij wou zoveel als mogelijk redden maar vermoedde dat een amputatie van de voet, mogelijk zelfs van het onderbeen, onvermijdelijk zou zijn...Moeders reactie was pathetisch en brutaal: "Geef mij dan maar een spuitje, dan wil ik liever dood!". Tegen het (verplegend) personeel reageerde zij ronduit bot... Ik had door dat ik erg resoluut en niet al te meegaand zou moeten zijn en liet daarom van in het begin blijken dat ik aan de kant van het personeel stond.

     Ma werd geopereerd de daaropvolgende maandag en rond 21u kreeg ik thuis een telefoon van de chirurg met 'goed' nieuws: hij had kunnen volstaan met een amputatie van een deel van de voet - hiel en linkerbeen bleven gespaard; met een paar bypasses had hij ook de circulatie van het been zo goed als mogelijk kunnen verbeteren... Na een herstel van 3 weken kon ze naar huis, waar dank zij allerlei info die Gianni en ik ondertussen gekregen hadden de nodige thuiszorg/familiehulp werd geregeld, ook al om de dagelijkse insulinespuit te komen geven, want ik woon te ver af en broers Gianni/Dimitri durven niet... 

En verder, nog dromen en ambities?

zo vroeg mogelijk stoppen met werken-om-den-brode: een illusie in de verpleging? Neen, zal later blijken, al zal ik er eerst 56 voor moeten worden...

mijn heemkundige opzoekingen verder zetten en de resultaten publiceren

     Minstens één dag per week zit ik te zoeken in óf de bibliotheek van Oudenaarde óf in het rijksarchief te Ronse of Kortrijk; thuis verwerk ik de gevonden info en zet die, als het thuishoort in deze website, op het net... of werk ze uit in één of ander artikel voor publicatie in het tijdschrift van onze Zwalmse heemkring, waarin ik nogal bedrijvig ben geraakt. 

2005-2006

2008

FEBRUARI - 'Renovatie' troef in het UZ - na de invoering van het elektronisch patiëntendossier (IZIS) is dit jaar de 'nieuwe huisstijl' van het UZ - gesymboliseerd door 'de punt' - aan de orde. Erg inventief bedacht maar mijn bedenking daarbij is, dat -  wanneer men een punt uitvergroot, men de o (= nul, dus) bekomt. Het intussen loodzware en sterk uitgebreide kader van het ziekenhuis heeft blijkbaar tijd zat om over nieuwe ideeën te brainstormen. Over hoeveel de introductie van al dat nieuws zal kosten en vanwaar dat geld moet komen??? En  dat terwijl de bestaffing met verpleegkundigen-aan-bed (de basis van de piramide) alsmaar penibeler wordt; maar daarover zwijgt men in alle talen...
Voor mij zal het allemaal zoveel niet meer uitmaken: nog een paar maanden werken en ik kap ermee... Ik ben dat ongerijmde optimistisch vernieuwende, dat nergens naar verbetering ten voordele van onze cliënten leidt, meer dan moe.

 1 juni 2008 - 'D-Day' Ben vanaf nu in loopbaanonderbreking: zalige situatie met 'tijd zat' (is relatief...) voor alles...

JULI - Dood van mijn nonkel Remi - In juni had ik hem voor het eerst in 20 jaar teruggezien. Tante G. en haar kinderen en kleinkinderen zoveel als mogelijk, samen met broers G. en D., bijgestaan vóór, tijdens en na. Ook voor zijn echtgenote, tante G. dienen zich problemen aan...

SEPTEMBER - Problemen bij het regelen van de erfenis van moeder - ruzie met L., G. en T. - het zal een rechtszaak worden...
                 L., G. en T. zoeken spijkers op laag water en maken ook al problemen over mijn website - Wordt ook dit een zaak voor het gerecht? Neen dus, want al in november krijg ik bericht, dat hun klacht daarover door de procureur geseponeerd is - zoals verwacht: als het gerecht al met dergelijke pietluttigheden zou moeten bezig zijn... Jullie 'lange tenen' wat korter maken, 'beste' mensen... 

OKTOBER - Een wereldwijde financiële en economische crisis begint...

NOVEMBER - Het schrijven van mijn boek vlot goed.
                Meer en meer tijd gaat naar research.
                23 november: Weerzien gepland met de collega's in Eke, in het Kip- en Ribhuis 'Gran Pollo'. Die zondagnamiddag begon het tegen 16u hevig te sneeuwen en te waaien. Tegen 's avonds lag de sneeuw centimeter dik. Ik heb dus afgemeld.

DECEMBER - de werken aan de Kortendries (het ondergronds brengen van de elektriciteitsleidingen en de kabel), al aangekondigd in september, begonnen eindelijk... Alles verliep vlot en ondanks de tegenvallende weersomstandigheden (regen, regen, regen...) behoorlijk snel en proper. Waren voltooid halverwege deze maand.

evaluatie van mijn eerste half jaar 'loopbaanonderbreking

Het jaar 2008 eindigt in een complete crisissfeer:
- binnen de familie is er de ruzie over de uit onverdeeldheid treden van de kinderen Snauwaert-Deconinck
- wereldwijde financiële en bankencrisis
- er is een economische recessie begonnen - veel jobs gingen al verloren maar 'experts' voorspellen nog erger...
- op politiek vlak is het chaos binnen onze Belgische politiek   

2009

JANUARI - 5 januari: samenroepen van de kinderen-erfgenamen van Lucien Snauwaert en Astrid Deconinck voor de notaris voor een (eerste) poging tot overeenkomst van verdeling der erfenis. Vervolg op 4 maart.

AUGUSTUS - Chantal tuimelt even terug mijn leven binnen...
               - Een avondje terug op mijn oude werkpost
               - afwikkeling van de ouderlijke erfenis? - bepaalde familiebanden voorgoed opgeblazen        

 2010

JANUARI -APRIL

Na een ongemeen koude en échte winter, inclusief sneeuw en alles wat daarbij hoort (al was de winter van 1991 in mijn herinnering nog slechter) kwam de lente rijkelijk laat en was ook zij aan de koude kant, tot na de zg. 'ijsheiligen' ( Pancraas, Servaas en Bonifaas, weet je nog?) op 12, 13 en 14 mei.
Van 'het front' geen nieuws. Ondertussen werkte ik onverdroten verder aan mijn boek, zeg maar boeken (want daar is de familiegeschiedenis en -genealogie bijgekomen). Wekelijks ga ik meerdere dagen naar het R.A.K. (Rijksarchief te Kortrijk) om gegevens te zoeken; het is tijdrovender en lastiger (vanwege de afstand) maar de werksfeer daar is niet slechter, integendeel.
En in het late voorjaar kwam bovenop de verder kabbelende financiële en economische crisis voor de Belgen een politieke (nog eens verkiezingen in juni!!!) en algemene vertrouwenscrisis erbij; de brandweermensen en artsen zijn de enige beroepen, waarin het vertrouwen toegenomen is - ambtenaren, post, priesters én politici krijgen géén vertrouwen meer, blijkt uit een grote enquête. Waar moet het met deze wereld naar toe???