|
|
|
1979
Mijn
derde (definitieve) leven...
Definitieve
breuk – Verhuis naar Munzwalm – Echtscheiding
Al na een paar weken kreeg ik onverwacht gezelschap; een verwaarloosde
vermoeide herdershond kwam regelmatig langs; het beest had duidelijk honger
en at gulzig op wat ik hem voorzette - na een paar keer liet ik hem binnen en
de hond was duidelijk content met mijn aandacht. "Ook alleen gelaten?
Een zwerver op zoek naar een thuis?...Blijf dan maar..." dacht ik. Hij
bleef, toch voor een tijdje; na een paar weken was hij echter weg... en bleef
een paar weken spoorloos; toen was hij weer terug, nat en vuil en weer
hongerig... Na een aantal dagen verdween hij weer - tot mijn gebuurs hem, doelloos zoekend en zwervend opmerkten rond Munkzwalm station. Ik ging hem oppikken met de auto en
hij kwam gewillig mee... om zijn buik vol te eten en dit keer bleef hij... Ik
noemde hem Loesjka (iets beter wist ik niet meteen
te bedenken). Ik had er blijkbaar een andere (en alleszins trouwe?)
levensgezel bij.
1980
Het begon
'in mineur': ziek en... operatie
Al na
een paar weken nadat ik in mijn huisje in Munkzwalm
was ingetrokken, voelde ik mij in minder goede doen; ik weet dit aan mijn erg
drukke bezigheden (het verhuizen van mijn gerief, het inrichten van mijn
nieuwe thuis en... niet te vergeten de stress, die kwam kijken bij de nakende
echtscheiding (paperasserij, notarissen, advocaat,
rechtbank). Komt daarbij dat de woning in Munkzwalm
er nog 'primitief' aan toe was: beperkte elektriciteit, geen waterleiding,
beperkte kookmogelijkheden, geen kabel voor de TV, enz...). Ik werd echter
hoe langer hoe zieker; en raar, dat schoof ik op de nek van de intredende winter;
ik had geen echte verwarming en dus dacht ik grieperig te worden - inderdaad
maakte ik koorts, maar ik schrok er toch van toen ik op het werk mijn
temperatuur eens nam: boven de 39o!! Ik ging te rade bij de toenmalige
internist-van-wacht op 6K2: die radde me aan mijn urine die nacht te laten
onderzoeken en hem de resultaten door te bellen; zo gezegd, zo gedaan en hij
stelde me gerust: er was niks aan de hand...!!! Op aanraden van de collega's
nachtdiensten echter trok ik 's anderendaags op consultatie naar poli 2
(algemene interne) - ex-collega Martine G. (niet van de gemakkelijkste...)
trommelde de interniste-van-kliniekwacht, dr.B op:
die luisterde aandachtig, voelde aan mijn buik en merkte bezorgd ook de grote
massa op die er zat; ze regelde onmiddellijk een echo abdomen met dr A. - deze liet me meekijken. Het was ernstig maar het
kon erger: er waren 3 opties geweest: het een niergezwel,
of een pancreaszwelling of een darmtumor. De echografie maakte duidelijk dat
mijn linkernier enorm opgezet, en naar dr.A vermoedde 'afgestorven', was - een IVP moest
klaarheid brengen... Dr B. raadde me onmiddellijke
opname aan, want had alle symptomen van een septicaemie
en lang uitstel was niet gewenst - bovendien was ik alleen, als er iets
gebeurde...; ik kon echter niet blijven... thuis zat mijn hond - voor dat
beest moest ik iets regelen en vooral moest ik ook een aantal mensen
verwittigen... Die verdere dag haspelde ik dus in ijltempo, ondanks het feit
dat ik me echt ziek voelde, een aantal zaken af: ik bracht mijn hond naar het
dierenasiel in Gent voor tijdelijk (hoopte ik...) 'logement', ik stelde mijn
naaste buren op de hoogte, pakte mijn valies en reed naar Deerlijk om mijn
ouders op de hoogte te brengen (noch zij, noch ik hadden toen telefoon). Het
nieuws, dat ik geopereerd zou moeten worden, sloeg natuurlijk in als een
bom... Die namiddag ging ik dus 'binnen' voor een paar onderzoeken...Ik werd
gehospitaliseerd op 3K2, de afdeling met de beruchte zuster Calixte aan het hoofd en kreeg er een aantal dokters over
de vloer: eerst de internist, die me geadviseerd had op 6K2 - om zich te
excuseren voor de lichtzinnigheid waarmee hij mijn toestand had
(mis)beoordeeld en vervolgens DE professor Verdonck,
om mij onder bedekte termen de mantel uit te vegen, bewerende dat de toestand
al jaren aan de gang moet zijn geweest; het was een AANGEBOREN vernauwing aan
de urethra die doorheen de jaren door de positieverandering van de nier
volledig afgesloten was geraakt; ik moest dat dus ondervonden hebben al
maanden geleden ervaren hebben, want volgens de IVF was mijn linkernier enorm, enorm groot - ik weerlegde dat in
eerste instantie, maar veel later begon het bij mij te dagen: in 1975 had ik
op een nacht, tijdens een kort logement bij mijn schoonouders zo'n last van
ondraaglijke rugpijn, dat ik me toen voorgenomen had 's anderendaags stante
pede naar de spoedopname van het AZ te gaan voor behandeling... Zoals dat
steeds gaat bij mij: tegen de ochtend was de pijn ongeveer weg en ook mijn
voornemen... Verdonck beoordeelde mijn toestand als
zo ernstig, dat men de operatie al plande voor 2 januari, twee dagen later
dus. Dat betekende dat ik oudejaarsdag en nieuwjaarsdag in de kliniek moest
doorbrengen en dat terwijl er toch niks zou gebeuren... Ik verliet, toen
zuster Calixte 's avonds vertrokken was, op 'eigen
verantwoordelijkheid' de kliniek, trok naar Deerlijk voor het nieuwjaars'feest' en werd de 2de nieuwjaarsdag terug binnengevoerd in het AZ door mijn broer Dimitri en
schoonzus Marijke. Het kalme, van mijn kant eerder nuchtere afscheid zorgde
bij Marijke voor de nodige tranen...
De operatie verliep niet zo vlot; allereerst was er een onverwacht uitstel,
doordat ik desgevraagd een oudere patiënt liet 'voorgaan' (de man was zo erg
in paniek uit schrik, dat men hem zo rap mogelijk wou opereren) en tweedens was er een onverwachte complicatie tijdens mijn
operatie, waardoor ze veel langer duurde dan gepland...Ik herinner me een
paar flitsen van op de recovery...
Eens op de afdeling urologie aanbeland, ging mijn eerste gedachte uit naar
een heerlijk sigaretje; ik kon echter mijn bed niet uit... Ter gelegenheid
van de dagelijkse ronde van de aspirant-professor De Sy
(die de kort tevoren overleden prof.Defoort zou
opvolgen) vermelde ik dat terloops. Tot mijn verrassing zei De Sy aan de collega-verpleegster: "Juffrouw, geef
mijnheer een sigaret maar blijf erbij als hij ze oprookt, hé" en tot
mij: "Voor een volgende sigaret moet u wel het bed uit, hoor". Dat
eerste sigaretje smaakte... ik voelde me, ondanks de pijn, de koning te rijk.
Een tweede sigaret volgde al spoedig, nadat ik het erop had gewaagd, ondanks
de pijn en de duizeligheid, alleen uit bed te sukkelen en met baxter en
infuusstaander naar de 'patiëntenruimte' was
gestrompeld.
Daardoor kon ik de kinderen alvast een tijdje niet zien - ik wilde niet dat
Lieve verwittigd zou worden - foutje misschien, maar ik wou niet dat ze in de
tussentijd stappen kon ondernemen in 'mijn nadeel'.
|
Vriendin
Chantal
Chantal met haar zoontje Michael aan de Kortendries 3
|
|
Ik had me,
spoedig nadat ik alleen was 'gevallen' voorgenomen niet lang alleen te
blijven... En wanneer men zich openstelt voor een nieuwe relatie, lukt dat
in veel gevallen ook gauw. Ik maakte kennis met een jonge vrouw uit het Kortrijkse, die in dezelfde situatie zat als ik... Het
klikte goed tussen ons - alleen was daar de afstand tussen Kortrijk en Zwalm; die belette ons niet diverse malen per week
samen te komen - die afspraakjes verliepen volgens een vast schema: ik
bracht na mijn nachtdienst de namiddag bij haar thuis door, we haalden haar
zoontje Michael van school en 's avonds trokken we gedrieën naar Munkzwalm; tegen de ochtend bracht ik Chantal en
Michael terug naar Kortrijk...
Het dilemma,
dat na een paar jaren onoverkomelijk bleek, was: samenwonen of niet en zo
ja, waar? Chantal wilde niet weg uit Kortrijk, ik woonde zeer graag in Munkzwalm en had er bovendien mijn eigendom...
Het water tussen ons beiden bleek uiteindelijk te diep....
|
|
|
1981
Mijn povere
eerste jaren alleen en… eenzaam - Ik voelde me aanvankelijk niet zo alleen, ik
had gewoonweg geen tijd, ik had massa's werk, want ik moest met meer arbeid
dan middelen (ik was gewoon blut) een nieuwe thuis, die een beetje
comfortabel was, inrichten: één der eerste zaken, die ik in orde kon brengen,
was de aansluiting aan de waterleiding, die men pas in 1980 aanlegde in mijn
straatje.
Verder had ik heel wat werk aan het inrichten van het huis.
Een ongeluk komt nooit alleen: ziekte en dood van mijn grootvader...
|
Nieuwjaarsdag
1979:laatste foto van
grootvader samen met vier van zijn kleinkinderen
|
Op een februaridag
stond mijn broer Giles onverwacht aan de deur met
de boodschap dat peter erg ziek geworden was en dat hij me nog eens wenste
te zien. Ik spoorslags dus naar Deerlijk: peter lag te bed, was fel
vermagerd en erg zwak. "Het was in zijn buik, de huisdokter had hem
willen laten opnemen in de kliniek" maar peter wilde thuis blijven; in
de kliniek zou men hem toch maar met buisjes volsteken, hij zou afzien en
't was toch vergeefs; hij wilde thuis sterven. Neen, zei hij, hij had geen
pijn, en zou het zeggen als hij die zou krijgen.
In de daaropvolgende paar weken kreeg hij aan zijn ziek-, sterfbed ieder
van de kleinkinderen - Linda en Frans las hij de levieten, mij zei hij
minder zorgelijk te leven en "meer van dag tot dag"; zijn
kennissen, vrienden, buren en familieleden kwamen hem nog een
"gedag" zeggen...
Peter doofde zachtjes uit en werd begraven op een mooie late winterdag...
|
Peters
laatste foto...
|
1982
Ik zie de
kinderen weer...Heerlijk jaar(tje) samen - In maart kreeg ik
bericht dat Herlinde haar eerste communie zou doen;
ik schreef haar een kaartje met gelukwensen en nodigde haar en haar moeder
uit om "zich eens te komen tonen"; ze kwamen,... in het gezelschap
natuurlijk van Willy, mijn ex haar nieuwe echtgenoot. Toen ik te kennen gaf,
dat het erg jammer was, dat de kinderen nooit meer kwamen, bleek er
verwonderlijk genoeg erg veel goede wil van hun kant om daar iets aan te
doen; Herlinde en Hadewijch
zouden voortaan komen (rekening houdend met het feit dat ik nachtdienst deed)
om de twee weken vanaf de zaterdagmiddag tot de zondagavond én... de
woensdagnamiddag. Bovendien 'kreeg' ik ze ook een 14 dagen in de
zomervakantie en als klap op de vuurpijl beloofden Lieve en Willy, de
kinderen tot bij mij te brengen - ik moest ze wel terugbrengen...
De zomer van 1982 was prachtig; Herlinde en Hadewijch kwamen op vakantie in de zonnige maand
augustus, terwijl mijn vader en ik de garage bouwden... ze 'hielpen' naarstig
mee en genoten met volle teugen van "het leven op de buiten".
1983
(Definitief?) afscheid van mijn kinderen...
|
|
.jpg)
|
|
Laatste
foto's samen
|
|
|
|
Accident en hospitalisatie
Dood van
mijn vader
|
|
1984
|
|
MIJN 'VERBORGEN JAREN' - Antwerpen, Diana, Julie, Ploy
('Cobraatje')
|
|
Mijn enige(?) grote
reis: de Filippijnen
|
Ik
moest er 'even' uit - met dat gevoel liep ik al een aantal maanden rond, na
dat rotjaar 1983... Waar naartoe? Ver alleszins,
zo ver mogelijk...
Ik droomde van Azië en dus koos ik daar een reisbestemming: Thailand,
Vietnam..?..,
Het werd de Filippijnen! Maar geen georganiseerde, getimede reis met een
agentschap. Via 'Nouvelles Frontières'...
Ik zou bij mensen van ter plaatse logeren en ik vond een familie Domingo -
in Laoag (waar lag dat in hemelsnaam??) -
en met een dochter begon ik een correspondentie; zij zou me 'opvangen' als
ik in haar land geraakte en me al het bezienswaardige daar laten zien; de
familie zou me - tegen betaling - kost en inwoon geven en me hun leven
laten delen... Het zag er veelbelovend uit...
In afwachting van mijn vertrek moesten wel nog een aantal noodzakelijkheden
in orde gebracht worden: het was een reis naar 'de tropen' dus moest ik een
aantal vaccinaties krijgen; na advies ingewonnen te hebben kreeg ik
inentingen tegen cholera, tyfus, gele koorts en moest ik dagelijks een
tablet innemen tegen
?
Via collega's geraakte ik op de hoogte van het bestaan van 'Voyages san Frontières' en via dit agentschap voor Jongere
avonturiers bestelde ik mijn vliegtiketten. De
heenreis zou vanuit Parijs gaan. Terugkeren via Frankfurt...
De heenreis: Brussel-Parijs-Londen-Dubai-Bangkok-Manilla: met
hindernissen: met SABENA van Brussel-Zaventem
naar Parijs Orly, naar de andere Parijse
luchthaven, waar het vliegtuig dat me naar Manilla moest brengen wegens
'brandstoftekort in het thuisland' daar niet was kunnen vertrekken - dus:
overnachten in de Holiday-Inn in Parijs (op kosten van Philippines
Airlines) - 's Anderendaags was het vliegtuig er - vertrek over London
Heathrow (tussenlanding) naar Frankfurt (tussenlanding) en vandaar....richting
Filippijnen !!!
|
|
|
|
18u - Eerste foto op Filippijns grondgebied, samen met dat deel van de
familie Domingo, dat mij op de luchthaven had staan opwachten, v.l.n.r.
moeder Domingo, dochter Nida (afkorting van Bienvenida
= welkom), ikke (zwetend als een paard, door de tropische hitte die me
overvallen had) en vader Domingo.
Na de foto zochten we een restaurant op voor een eetmaal (mijn eerste
flater: ik makeerde een vork, meende ik. Die
bestaan echter gewoon niet in de Filippijnen. Men eet er met de handen,
lepel en mes.)
|
Nida bij de ingang van haar straat
en mijn logement gedurende de reis, de Barangay
(= buurtweg) 2.
|
|
|
Mijn
traditionele morgen-bezigheid: het opschrijven van ervaringen in mijn
reisdagboek.
|
|
Naast
een tricycle, juist voor een rit van zo'n 10 miles...
|
Op
het strand van Coral Beach...
|
|
|
Nida voor ?
|
|
Achter
het bureel van president Marcos te zijnen huize...
|
Een
dakloze: dood of uitgeput..?.?
|
|
|
Een
laatste foto van Nida Domingo
|
|
Op
het verjaarsdagsfeestje van de kleine Shinette, midden bevallige Filippina's
|
Nida in haar 'Maria Clara', de
nationale klederdracht
|
Voor
de laatste maal op de foto samen met de jonge generatie van de familie
Domingo.
|
|
|
De terugreis: Manilla-Frankfurt-Amsterdam-Brussel
Ondanks de confirmatie van mijn terugvlucht (op
tijd ! Was al een 3-tal dagen voordien gebeurd vanuit Manilla) , bleek die
bij aankomst in Manilla Airport toch niet geboekt en dus moest ik ...
wachten tot het laatste ogenblik om zeker te zijn of er een vrij zitje over
bleef...Spannend, want binnen 3 dagen moest ik terug aan het werk... Het
lukte.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
De nazorg en het herstel
1985-1987
Genieten
van het leven + Bijscholen in de informatica
Drie jaar
avondles informatica in Oudenaarde
|
|
1986
Grootmoeder
sterft...Op
een dag in mei
stond mijn broer Giles onverwacht aan de deur met
slecht nieuws: 'meter' had zich de laatste dagen niet goed gevoeld en
was te bed gaan liggen; volgens Giles zag het er
niet goed uit.
'Meter' sukkelde nog een paar weken verder, waarin een aantal familieleden
(haar zusters en broer o.a. en veel buren) haar nog gedag kwamen zeggen. Ze
had geen aangenaam ziektebed - zij was verward,
veel afwezig en op een morgen vond moeder (die aan de overkant van de
straat woonde en op haar paste, haar bebloed en erg gehavend in het gezicht
en de armen, haar op de grond van de slaapkamer. In de kamer was alles
overhoop gegooid/getrokken... Ma is altijd blijven volhouden dat 'iemand'
bij meter was binnen geraakt, en dat ze met alle krachten die meter nog
had, die getracht had haar have en goed (en vooral de kluis, die op
diezelfde kamer stond) had verdedigd. Een buurman werd er sindsdien door
moeder op aangekeken, dat híj die snodaard was...
Had grootmoeder die nacht gevochten tegen 'demonen' of tegen een indringer
van vlees en bloed? Ik durf de vraag nog niet te beantwoorden. In ieder
geval, de kluis was er nog, en grootmoeder werd terug neergelegd in bed,
haar bewustzijn deemsterde af en toe weg; ze herkende soms niemand meer -
dan keek ze met verwilderde ogen angstig om zich heen zonder iets te zien -
en ze is uitgegaan als een kaarsje... Moeder vond haar dood op een middag
nadat ze even buiten was geweest.
'Meter' is begraven op een zonnige dag. Vele van haar kennissen (de 'Terryntjes', 'meneer Debo',
buren...) vergezelden haar op haar laatste tocht.
|
1987
Ruzie met ma
Na de dood van pa waren mijn zus en ik aangesteld als medevoogden van onze
minderjarige broer Gianni en zus Thamara; Gianni was plots en snel vroeg'wijs'-rustig geworden maar Thamara, die middelbaar
volgde in het Instituut 'Ten Broele' (bij de
zusters Paulinen) puberde volop; zij was opstandig,
droomde van een zangcarrière, wilde rijk worden (zou met een rijk iemand
trouwen) en dus... kreeg ze moeite met school, discipline; ze ging liever uit
en besloot met schoollopen te stoppen;
Ma was geneigd - ongetwijfeld om een eind te maken
aan de aanslepende herrie thuis - Thamara haar zin te geven, ik was
natuurlijk niet akkoord; dar werden wekelijks steeds weer discussies over
gevoerd en van het één kwam het ander; op een bepaalde zondag verliet ik
Deerlijk met de woorden "...ge ziet maar wanneer ge mij zult
terugzien..!!...". Het zou 15 jaar duren...
1988-1994
|
|
6 jaar ‘in de politiek’
|
Een 'groene' politieker uit onze 'blauwe'
gemeente in het nationaal parlement!
Kennismaking met Cuyvers op Geutelingendag 1988 - op
initiatief van Marcel De Boe !
Eerste vergaderingen: van de 3de naar de
lijsttrekkersplaats voor de gemeenteraadsverkiezingen - Peter VdV was lijsttrekker, Kristine
W stond 2de en ik had de 3de plaats toebedeeld gekregen (op mijn verzoek
netjes en 'veilig' midden op de lijst van 5. Tegenslag: Peter liet verstek
- kreeg verbod van zijn onderwijsnet!!! - gaan en Kristine
'liep over' naar de SP-lijst. Daar stond ik dan plots - op de
lijsttrekkersplaats. Er zat echter niks anders op: ik had mijn
verantwoordelijkheid te nemen en deed dat ook - het werd geen onverdeeld
aangename kennismaking met de Zwalmse
politiek.
Voorstelling aan de pers in Oudenaarde - Voor de leeuwen gegooid: de voorstelling van de groene
lijsten van het arrondissement; mijn eerste heuse 'persconferentie' - het
zou in de komende jaren verre van mijn laatste zijn - en zoals geweten,
alles went.
Voordrachten in Oudenaarde -
Kennismaking met een aantal Agalev'ers - o.a.
senator Mariette Van Puymbroeck, de man van Vera Dua, enz.
Verkiezingen geen succes - We hadden
het wel verwacht, een eerste maal een 'groene' lijst in het 'blauwe'Zwalm - maar het stiekem toch anders gehoopt.
Jammer maar de lijst in haar totaal behaalde maar 243 stemmen. Niemand van
ons, zelfs de lijstduwer Jo Cuyvers niet,
verkozen... Mekaar getroost en... Toch maar verder doen, zeker?
Oprichting van de 'Milieufoon'
|
|
November 1988 - Onze eerste
daad na de verkiezingen, om te laten zien dat we nog bestonden en om buiten
de politiek toch aan een zinvolle partijwerking te doen...Een idee van Jo,
dat briljant zou uitpakken!!
Eerste foto: de
oprichting van 'de Milieufoon'
|
|
Samen met
'Greenpeace'-activisten in actie aan de verbrandingsoven
te Ronse
|
|
|
|
Tijdens een persconferentie
op onze traditionele nieuwjaarsreceptie
voor de zuid-Oostvlaamse pers. Op de foto
v.l.n.r. Gudrun, ikke, Jo en Francia.
|
Het 'bestuur' van onze
groep, met rechts parlementair
Jo Cuyvers, voorzitter en in 't midden Francia Neirinck,
die het secretariaatswerk voor haar rekening nam.
|
|
|
1990 - Persconferentie
tegen de overbemesting
|
|
|
|
De kleine groep van
Agalev Zwalm in 1994
|
|
|
De milieu-ambtenaar
van het Limburgse Ham komt aan de voor één keer verenigde Zwalmse oppositieleden uitleg geven over 'hoe een kontainerpark' in te richten...
|
|
|
De 'machtsgreep' van de nationale groene
politici op het (verkiezings)congres van februari
1995 - ongenoegen leidt tot afscheid van de politiek
|
Het resultaat van een
'overdosis'
politiek: flink aangekomen en...
een dubbele kin
|
|
Weer
ambras met de gebuurs…
1991:
Ook ongenoegen op het werk: verandering van omgeving: naar 5 K 12
|
|
Mijn rustige jaren
1995-1997
Thuis
(een beetje) orde op zaken (proberen) te stellen
1998
Halftijds
werken - Gesetteld
?
|
|
2000
Dood
van een vriend
Op tweede kerstmis zou collega Jo C. na een
slopende ziekte van amper een paar maanden, die hij in alle deemoed
samen met zijn echtgenote Anita en zijn dochters Jasmine, Daphne en Iris
had getorst, thuis te midden van de zijnen sterven. Omdat hij van bij het
opduiken van de eerste symptomen te horen kreeg dat zijn longkanker al te
ver gevorderd was had hij, in overleg met zijn gezin, aan elke therapie
verzaakt – in alle berusting heeft hij in de maanden daarop bezoek gekregen
van zijn vrienden en collega’s en afscheid van ze genomen. Zijn laatste
wens, kerstmis van dat magische jaar 2000 te kunnen meemaken, zag hij vervuld…
Hij was mijn voorbeeld, mijn mentor, mijn vriend…
In de rand vernam ik dat Hugo H., onze oud-collega
(ook een bestendig
nachtwerker, die echter al in 1977 ontslag had genomen om dicht bij zijn
thuis in Brugge te gaan werken) ook leed aan kanker. Rond de tijd dat Jo
overleed, was hij wel weer beter... Maanden later vernam ik dat Hugo toch
ook was overleden... Na Dirk Van Damme en Jeanette D. waren nu dus al vier
collega's niet meer...
|
(1947- + De Pinte
2000)
|
|
|
2001 - 2002
Aankoop
van bosje en rechtszaak tegen Vekeman
Ik had al een tijdje opgemerkt, dat er 'veel beweging' was in de geburen...
De eigenaar van het bosje, grenzend aan mijn eigendom, was al enkele malen
ter plaatse geweest; ik vernam dat hij zag dat er bomen gekapt werden zonder
zijn medeweten - de toegang tot het bos was afgesloten door ? (ik wist wie: Vekeman). Hij had de vermoedelijke dader gecontacteerd -
veel over en weer geloop en miserie in het verschiet. Lybeer zag het niet (meer)
zitten en wilde het bosje van de hand doen - op voorwaarde, dat het NIET
gerooid zou worden (het bosje was mede-eigendom van zijn moeder, Rachel Ockerman, en die was er als 93-jarige sentimenteel erg aan
gehecht: het was een dierbare herinnering aan haar al lang overleden man...) Ik
vroeg aan Lybeer of ik het bosje niet kon kopen,
met de belofte er zeker voor te zorgen dat het in ere
zou worden gehouden...Na wat onderhandelen
bereikten we een akkoord over de prijs.
En
van dan af begint een ware soap:
Aankoop van
grond
Ik werd geregeld geteisterd door de nachtmerrie dat Vekeman of de andere gebuurs
het lapje grond konden kopen, waardoor mijn huis als het ware ‘omsingeld’ was
door andermans eigendom en ze tot tegen mijn keukenvenster zouden kunnen
komen zien. Plots werd ik vastbesloten het lapje grond, achter mijn woning,
met uitweg naar de straat, zo snel mogelijk te kopen. Probleem: ik had
indertijd al naar de eigenaar geïnformeerd en via via
te weten gekomen dat het ene Aloïs Matton uit Denderleeuw was (en zijn mentaal gehandicapte
zuster). Matton was toen ter plaatse gekomen en had
mij toelating gegeven om het lapje (toen verwilderd en braakliggend, met
distels, brandnetels en ander onkruid incluis) te bewerken maar hij
wou (kon, zegde hij) niet verkopen…Via notaris Buys liet ik de eigenaar
opsporen… Hij had er een klein jaar voor nodig, om alle eigenaars op te
sporen: het waren de 4 kinderen van voornoemde Aloïs
(inmiddels overleden). Contact met die 4 mensen was snel gemaakt (via de
telefoongids en een simpel telefoongesprek); ik liet hen de prijs bepalen…
Zo’n 150.000 BEF. Na luttele tijd was de akte in orde en alles in kannen en
kruiken. Een steen van mijn hart.
|
|
2003
Gezondheidsproblemen…voor
mij…
Ik had, op 4 juni, twee nachtshifts na mekaar
'geklopt', en een weekje verlof lag in 't verschiet. Op zaterdag haalde ik
mijn gerepareerde computer af, en bereidde mij voor om alles de
daaropvolgende dagen weer op punt te stellen. Op zondagmorgen was ik al
vroeg, om 4u30, wakker en toog vol zin aan het werk... Rond 5u voelde mijn
linker arm nogal zwaar aan, mijn vingers belandden af en toe naast de
toetsen, en na een tijdje sukkelen
besloot ik er voorlopig maar mee op te houden en terug te gaan slapen...De
dag was nog lang. Toen ik wilde opstaan, viel ik en kon niet meer recht
geraken. Mijn linker been had totaal geen kracht meer...Na een kwartiertje sukkelen
geraakte ik toch zittend, niet zonder nog een paar keer te zijn gevallen maar
het was nu wel duidelijk: mijn linkerkant was verlamd(?) en krachteloos -
eerst dacht ik aan een beginnend hartinfarct maar het daagde me nu wel: het
was iets cerebraals: een hersentrombose of
-bloeding. Ik moest en wilde naar beneden; stappen lukte niet, ik kon zelfs
niet rechtop blijven
(ik viel verschillende keren) maar geraakte toch al zittend en schuivend de
trap af - beneden gekomen was ik doodmoe en slaperig en trok me in de zetel
om... een tijd te slapen, was daarna weer een poos wakker, ik kroop naar de
frigo om iets te drinken - ik had helemaal geen honger en dus werd er niet
gegeten; elke handeling vergde veel tijd. Heel even speelde ik met de
gedachte 'iemand' te bellen en hulp te vragen maar wie? Mijn 'huisdokter' was
met weekend... Ik besloot af te wachten... Zo bracht ik de rest van de dag
door, eigenlijk maar halfbewust en toen ik 's avonds even wakker werd,
besloot ik toch maar naar bed te gaan, te slapen en 's anderendaags verder te
zien... De situatie was er ondertussen niet op verergerd en misschien zou het
allemaal genormaliseerd zijn op maandag.
Het was die maandagmorgen niet voorbij, niet beter en toen ik terug beneden
gesukkeld was, ruimde ik, traag en voorzichtig, zo goed en kwaad als
mogelijk, een beetje op, want in zo'n vuil nest kon ik toch de dokter niet
binnenlaten...Ik belde haar rond 9 uur tijdens haar spreekuur - het
vastkrijgen van de telefoonhoorn en het intikken van het nummer kostte me
ettelijke minuten en het spreken ging uiterst moeizaam - Anne-Marie
moest verschillende keren vragen te herhalen; ze beloofde te komen na haar
spreekuur. Het was middag toen ze erdoor kwam... Ik had ondertussen met heel
veel moeite de deur van het slot gedaan; ik had het er in de voormiddag al op
gewaagd de 20 m buiten af te leggen (heel duizelig maar zonder vallen!!) om
het hek open te maken. Ik riep Anna-Marie naar
binnen en zag, dat ze duidelijk schrok. Na een paar vluchtige tests,
vermoedde ze ook, dat ik een CVA of TIA doormaakte; ze wilde mij direct laten
opnemen in de kliniek, maar dat zag ik niet zitten: er lagen een paar
dringende zaken te wachten (o.a. mijn belastingsaangifte
die tegen eind juni binnen moest), ik moest 'mijn valies' maken, 'iemand' (en
alleszins ook het UZ, mijn werkgever) verwittigen, enz. Allemaal belangrijke
(drog)redenen om een ziekenhuisopname uit te
stellen...VdL suggereerde dan, mij in ieder geval
ambulant te laten onderzoeken door de neuroloog in Zottegem;
ze maakte een afspraak met dr.M en regelde een
transport die
namiddag nog. Ik kwam aan op de spoedopname: een EKG en bloedmonsters werden
afgenomen; ik onderging een CAT-scan en vernam toen van de radioloog eerder
verontrustend nieuws: naast de CVA, die hij op de foto's niet zo duidelijk
kon zien (wat liet vermoeden dat het eerder klein en dus niet zo erg was) zag
hij ook een gezwel, dat er vermoedelijk al een tijd aan het groeien was...
Ik ging 'avonds terug naar huis, met de belofte mij in de loop der week terug
aan te melden voor een opname/behandeling. De dokter verzekerde me dat die
niet lang zou duren - zo'n 3-4 dagen... Eind van de week keerde ik dus terug
naar AZ St-Elisabeth en onderging er onder het (kritisch) toeziend oog van
een erg zwijgzame, gesloten Dr.M. een aantal
onderzoekingen en de gepaste therapie.
Het verblijf in het ziekenhuis te Zottegem duurde
zo’n 3 weken, in het mooiste deel van de zomer. Maar het kon me niks schelen;
zo kalm en onverschillig was ik...Eind juli werd ik naar huis ‘gelaten’, nog
altijd heel moeizaam te been en met een krachteloze linker arm. Ik ging zo
gauw mogelijk op consultatie bij de poli neurologie van het UZ; de
neurologe-van-dienst vroeg haar prof (C.) er bij en beiden bevestigden de
diagnose van Zottegem; ze planden een MNR, om de
aard van de tumor, die er zat, nader te bepalen; ze stelden een operatie
voor, die zou uitgevoerd worden onder stereotaxie door de neurochirurg prof.
C.
In september ging ik ‘binnen’
op de dienst K12 6 IB, neurochirurgie en werd daar tot mijn schrik verwelkomd
door mevr. V.D.W. – Ik had haar nog nooit persoonlijk ontmoet, maar er al
zo’n verhalen over gehoord, en als beginnend verpleger in de jaren 1974-’76
meegemaakt dat ze heel moeilijk deed als een patiënt van bij ons werd
getransfereerd naar haar afdeling – Kortom: ze had een reputatie. Maar haar
opvang was in alle geval méér dan uitstekend; en over de paar dagen, dat ik op
haar afdeling verbleef, heb ik niks dan lof; voor haar mensen, de
organisatie, de discipline, de begeleiding en voorlichting, alles kortom. Op
woensdag binnen – die verdere dag een aantal consultaties en pre-operatieve onderzoeken; de donderdagmorgen om 8u
operatie; ik werd ’s avonds wakker bij mijn vroegere collega’s op IC – ik
herinner me het bezoekuur: geen bezoek voor mij maar de burgemeester van Zwalm zag ik daar op bezoek (achteraf gededuceerd dat het
bij zijn vader moet zijn geweest – naar later bleek zou die in het UZ
overlijden). Ik zou E. nog (eens) terugzien bij mijn ontslag… Die
donderdagnacht herinner ik me dat A.V. van ‘corvee’ was; ik was braakachtig
en zou inderdaad een paar keer ’n weinig braken. Verder sliep ik… – ’s
Anderendaags kwam Hilde M., de hoofdverpleegster, aan mijn bed en gaf me een
spiegel om ‘mezelf eens te bekijken’; dat viel enorm mee, en nog eens om te
vertellen dat ik vervroegd weg moest naar de afdeling ( er waren blijkbaar
veel opnames en ik moest plaats ruimen); ‘men’ (ik herinner me niet meer wie,
maar achteraf nagevraagd, en het bleek Martine B. te zijn) kwam mijn
arteriële drukmeting verwijderen en een tijd later was ik, nog wat moe en suf
maar eufoor-opgelucht, al op K12 6IB terug – ik zou niet lang in bed blijven;
ik voelde me goed (hoewel…bij het rechtop gaan staan alleen, nog duizelig) –
ik waagde het erop, trok mijn operatiehemd uit, mijn kleren aan, en schoof de
gang op, op weg naar de ‘rokersruimte’ aan de ingang van de afdeling – de
opluchting om de vlot verlopen ingreep en de ‘goesting’ naar een sigaret
waren groot. Het was een gelukkig moment… Op zaterdag kwam de neurochirurg
van dienst mij de keuze geven: ik kon/mocht blijven tot na het weekend maar
omdat alles erg goed verliep mocht ik evengoed naar huis die dag nog. Ik
twijfelde niet: het was goed in ‘mijn’ UZ maar thuis was nog altijd beter. Ik
kon die namiddag D. bellen, dat hij me kon afhalen en naar huis terugbrengen…
In november begon ik terug te werken; het was wennen, nog veel duizelig, met
pijnlijke en krachteloze linker been en arm, maar de opvang van de collega’s
was vol begrip en optimaal.
|
|
2004
…en
mijn moeder.
Mijn moeder had al een paar jaren last van suikerziekte; volgens haar zeggen
stond haar suiker regelmatig rond de 2-2,5 en de huisdokter gaf haar
antidiabetica per os; ondanks mijn bezwaren (ik vond zo'n chronische
hyperglycaemie toch te hoog om niet met inspuitingen insuline te behandelen)
beweerde mijn moeder zich goed te blijven voelen; op mijn suggesties om haar
suikerziekte eens deftig te laten onderzoeken en behandelen door een
specialist, wilde ze niet ingaan. Ik had het moeten zien: ze was al een tijd
moeilijk te been ('artrose', zei ze altijd)...
Op woensdag 4 maart stond een verontrustende oproep op mijn antwoordapparaat:
mijn moeder meldde nogal paniekerig dat haar huisdokter Dr
Vincke haar wilde laten opnemen in de kliniek,
omdat haar voet, tengevolge van niet te regelen
diabetes, er zo slecht aan toe was, dat hij waarschijnlijk zou moeten
geamputeerd worden...Of ík eens wilde bellen naar Vincke...Zo
gedaan, en van Vincke vernam ik dat 'de suiker' bij
mijn moeder veel erger was, dan zij altijd had verteld. Regelmatig was de
spiegel boven de 4, en met de pillen viel daar niets tegen te beginnen; omdat
moeder halsstarrig inspuitingen bleef weigeren, en haar tenen blauw-zwart begonnen te zien, vreesde Vincke
het ergste. Hij wilde haar voor een grondige op puntstelling
en behandeling laten opnemen, maar mijn koppige moeder weigerde!
Ik zag wel de ernst van de toestand in: ma moést
opgenomen worden, met of tegen haar zin - ik besloot haar zelf binnen te
brengen in de kliniek; als Vincke een opname kon
regelen... Dat
wou hij doen, als ik er zelf bij was en mijn moeder wist te overhalen... Diezelfde
middag nog arriveerde ik in Deerlijk, Vincke kwam
ook, regelde een opname in de kliniek van Waregem
(mijn moeder wou persé niet naar Kortrijk, alhoewel
ik daar. anders dan in Waregem, een aantal dokters
kende) Nog diezelfde dag 'leverde' ik mijn moeder af via de spoedopname. Ene
mij onbekende dr.S. zag na de eerste snelle
onderzoekingen dat de toestand van haar linkervoet en -been heel ernstig was
(zelfs haar rechterbeen had sterke vaatstoornissen...) en hij wilde zo gauw
mogelijk opereren om zoveel als mogelijk redden, al vreesde hij dat een
amputatie van de voet, mogelijk zelfs van het onderbeen, onvermijdelijk zou
zijn...Moeders reactie was pathetisch-brutaal: "Geef mij dan maar een
spuitje, dan wil ik liever dood!". Tegen het (verplegend) personeel
reageerde zij ronduit bot... Ik kreeg door dat ik erg resoluut en niet al te
meegaand moest zijn en liet daarom van in het begin blijken dat ik aan de
kant van het personeel stond.
Ma werd geopereerd de daaropvolgende maandag en rond 21u kreeg ik thuis een
telefoon van de chirurg met 'goed' nieuws: hij had kunnen volstaan met een
amputatie van een deel van de voet - hiel en linkerbeen bleven gespaard; met
een paar bypasses had hij ook de circulatie van het been zo goed als mogelijk
kunnen verbeteren... Na een herstel van 3 weken kon ze naar huis, waar dank
zij allerlei info die Gianni en ik ondertussen gekregen hadden de nodige
thuiszorg/familiehulp werd geregeld, ook al om de dagelijkse insulinespuit te
komen geven, want ik woon te ver af en broers Gianni/Dimitri durven
niet...
|
|
En verder, nog
dromen en ambities?
zo vroeg mogelijk stoppen met werken-om-den-brode:
een illusie in de verpleging? Neen, zal later blijken, al zal ik
er eerst 56 voor moeten worden...
mijn heemkundige opzoekingen verder zetten en de
resultaten publiceren
Minstens één dag per week zit ik te zoeken in óf de bibliotheek van
Oudenaarde óf in het rijksarchief te Ronse of Kortrijk; thuis verwerk ik de
gevonden info en zet die, als het thuishoort in deze website, op het net...
of werk ze uit in één of ander artikel voor publicatie in het tijdschrift van
onze Zwalmse
heemkring, waarin ik nogal bedrijvig
ben geraakt.
|
|
2005-2006
|
OVERLIJDEN Roger M.
Amper een jaar nadat hij, moe en 'versleten' op zijn 60ste met vervroegd
pensioen was gegaan, is Roger thuis dood aangetroffen, vermoedelijk tengevolge van een 'hartaderbreuk'. Amper 61 jaar
geworden...
|
|
OVERLIJDEN 'Madame D.C.
Eind december 2006 overleed in 'haar' UZ, na een jarenlange vergeefse en
slopende strijd tegen haar ziekte, mijn gewezen hoofdverpleegster. Ook zij
was op 60-jarige leeftijd met vervroegd rustpensioen gegaan.
|
|
2007
Nieuwe werkkledij en afschaffing
van onze kleedruimte op de dienst zelf...
(terug) in de lokale politiek maar...
langs de zijlijn.
Een nieuw
gemeentebestuur trad aan en dat maakte een eind aan de vriendjespolitiek en
de behandeling van andersdenkenden als outlaws. De ganse gemeente kon
herademen - er wordt inspraak gegeven aan de belangengroepen binnen de bevolking.
Ook de milieubeweging herleeft. Op verzoek van een milieuman werd ik lid van
de nieuw opgerichte Zwalmse afdeling binnen het MOW
(Milieufront Omer Wattez). De aanplakkingen lezen
aan het gemeentehuis werd (weer) traditie, net zoals het trouw bijwonen van
de gemeenteraadszittingen, die overigens in een heel andere sfeer verlopen.
Het is geen aaneenrijging meer van monologen, gedebiteerd door één
autoritaire man, die elk debat, laat staan discussie, in de kiem smoorde.
Op 21 mei geruisloos 55 geworden -
niks gevoeld... 
Mijn besluit staat vast...ik stop
met werken-om-den-brode !!!
De smaak daarvoor te pakken
gekregen door de grote periode vakantie, die ik kon krijgen (teveel achterstallig
verlof/overuren opgestapeld de laatste jaren...) in juli. Ik zal de nodige
informatie inwinnen en ben alvast begonnen met de (financiële)
voorbereidingen. Mijn plan is te stoppen vanaf mei-juni 2008 (dan wordt ik
56....). 't Zou mooi zijn. Ik heb zeker nog een paar grootse plannen en
projecten, die ik wil/moet uitvoeren, voor het te laat is.
|
22 december 2007 om 5u20 - Overlijden van moeder
Na het verergeren van haar ziektetoestand (met
bovenop een hartinfarctje en terminale nierinsufficiëntie, waarvoor ze
koppig-verstandig elke behandeling weigerde) werd moeder op 16 december
uitgeput overgebracht naar de kliniek, waar ze een week later pijnloos en
zacht overleed om 5u20 op 22 december....
Ze werd begraven op 28 december 2007 - drie
van haar zes kinderen bleven afwezig...
|
|
|
2008
FEBRUARI
- 'Renovatie' troef in het UZ - na de invoering van het
elektronisch patiëntendossier (IZIS) is dit jaar de 'nieuwe huisstijl' van
het UZ - gesymboliseerd door 'de punt' - aan de orde. Erg inventief bedacht
maar mijn bedenking daarbij is, dat - wanneer men een punt uitvergroot,
men de o (= nul,
dus) bekomt. Het intussen loodzware en sterk uitgebreide kader van het
ziekenhuis heeft blijkbaar tijd zat om over nieuwe ideeën te brainstormen.
Over hoeveel de introductie van al dat nieuws zal kosten en vanwaar dat geld
moet komen??? En dat terwijl de bestaffing
met verpleegkundigen-aan-bed (de basis van de piramide) alsmaar penibeler
wordt; maar daarover zwijgt men in alle talen...
Voor mij zal het allemaal zoveel niet meer uitmaken: nog een paar maanden
werken en ik kap ermee... Ik ben dat ongerijmde optimistisch vernieuwende,
dat nergens naar verbetering ten voordele van onze cliënten leidt, meer dan
moe.
1 juni 2008 - 'D-Day' Ben vanaf nu in loopbaanonderbreking:
zalige situatie met 'tijd zat' (is relatief...) voor alles...
JULI
- Dood van mijn nonkel Remi - In juni had ik hem voor het
eerst in 20 jaar teruggezien. Tante G. en haar kinderen en kleinkinderen
zoveel als mogelijk, samen met broers G. en D., bijgestaan vóór, tijdens en
na. Ook voor zijn echtgenote, tante G. dienen zich problemen aan...
SEPTEMBER
- Problemen bij het regelen van de erfenis van moeder - ruzie met L., G. en
T. - het zal een rechtszaak worden...
L., G. en T. zoeken spijkers op laag water en maken ook al problemen over
mijn website - Wordt ook dit een zaak voor het gerecht? Neen dus, want al in
november krijg ik bericht, dat hun klacht daarover door de procureur
geseponeerd is - zoals verwacht: als het gerecht al met dergelijke
pietluttigheden zou moeten bezig zijn... Jullie 'lange tenen' wat korter
maken, 'beste' mensen...
OKTOBER
- Een wereldwijde financiële en economische crisis begint...
NOVEMBER
- Het schrijven van mijn boek vlot goed.
Meer en meer tijd gaat naar research.
23 november: Weerzien gepland met de collega's in Eke, in het Kip- en Ribhuis 'Gran Pollo'. Die zondagnamiddag
begon het tegen 16u hevig te sneeuwen en te waaien. Tegen 's avonds lag de
sneeuw centimeters dik. Ik heb dus afgemeld.
DECEMBER
- de werken aan de Kortendries (het
ondergronds brengen van de elektriciteitsleidingen en de kabel), al
aangekondigd in september, begonnen eindelijk... Alles verliep vlot en
ondanks de tegenvallende weersomstandigheden (regen, regen, regen...)
behoorlijk snel en proper. Waren voltooid halverwege deze maand.
evaluatie
van mijn eerste half jaar 'loopbaanonderbreking
Het jaar 2008 eindigt in een
complete crisissfeer:
- binnen de familie is er de ruzie over de uit onverdeeldheid treden van de
kinderen Snauwaert-Deconinck
- wereldwijde financiële en bankencrisis
- er is een economische recessie begonnen - veel jobs gingen al verloren maar
'experts' voorspellen nog erger...
- op politiek vlak is het chaos binnen onze Belgische politiek.
|
|
2009
JANUARI
- 5 januari: samenroepen van de kinderen-erfgenamen van
Lucien Snauwaert en Astrid Deconinck voor de
notaris voor een (eerste) poging tot overeenkomst van verdeling der erfenis.
Vervolg op 4 maart.
AUGUSTUS
- Chantal tuimelt even terug mijn leven binnen...
- Een avondje terug op mijn oude werkpost
- afwikkeling van de ouderlijke erfenis? - bepaalde familiebanden
voorgoed opgeblazen.
SEPTEMBER - 30 jaar geleden kwam ik in Munkzwalm
wonen.
NOVEMBER - op de 18de waren de (afsluitende) werkzaamheden
van de inventaris gepland... maar na afloop weigert de tegenpartij deze goed
te keuren; spoedig zou blijken waarom.
|
|
|
|
|
2010
JANUARI
- MEI - Na een 'lange en echte winter' met heus vriesweer, inclusief sneeuw
en andere winterse onhebbelijkheden, doet te laat de lente aarzelend haar
intrede; de zomer laat ook lang op zich wachten en is hevig maar veel te
kort; het najaar duurt erg lang.
Binnen
de familie stelt de andere partij middels hun raadsvrouwe
bijkomende vragen, die door ons naar waarheid werden beantwoord.
En, nadat ze verleden jaar mij 'moesten hebben' (klacht bij het gerecht
wegens schending van de privacy, mijn beroepsgeheim, én, godbetert,
grafschennis(!))... - klachten die door de procureur van Oudenaarde prompt
werden geseponeerd wegens "kinderachtig"- hebben ze het dit keer
gemunt op onze jongste broer G.: ze vragen bijkomende onderzoeken - waarnaar
is niet onmiddellijk duidelijk... Nadien wordt door de tegenpartij
klacht neergelegd wegens... (sic) 'meineed tijdens de inventaris,
verduistering van goederen (verdwenen juwelen van grootmoeder!) en valsheid
in geschrifte (vervalsen handtekening moeder'!!!). Het na verhoor gevoerde
gerechtelijk onderzoek, brengt (natuurlijk) NIKS aan het licht. De Raadkamer
adviseert 'buiten vervolging stelling', de tegenpartij provoceert door in
beroep te gaan.
|
|
2011
Het is opnieuw een 'echte'
winter zoals mijn grootouders en ouders wel eens plachten te mijmeren,
"als vroeger" met alles er op en er aan: veel sneeuw, 'Siberische'
temperaturen en... van lange duur. Er werd zo kwistig met strooizout
omgesprongen dat ons land (veel) te vroeg door zijn stock heen zat...
het
Gentse Hof van Beroep concludeert hetzelfde als de Rechtbank van Kortrijk en
stelt op 18 februari de buitenvervolgingstelling van G., De notaris kan haar
werkzaamheden i.v.m. de inventaris voortzetten. Wordt vervolgd...
FEBRUARI
- De zelfmoord van een student zet Noord-Afrika in brand: in de ene na de
andere Maghreb-staat stelt de bevolking hun
niet-democratische regime in vraag en komt in opstand: Tunesië, Egypte,
Marokko, Libië. Een coalitie van Europese en US-soldaten komt tussen.
MAART
- Deze maand doet een ernstige wereldcrisis iedereen opschrikken: aan de
noordoostelijke Japanse kust zorgt een hevige zeebeving voor heel veel doden,
erg veel schade en een verwoestende tsunami. Ook de lokale kerncentrales leiden
grote schade, wat leidt tot meltdown en vrijkomen van
veel radioactiviteit; het 'positieve' daaraan is dat wereldwijd de
kernenergie in vraag wordt gesteld.
Voor mij persoonlijk zal deze maand wellicht nog andere implicaties
krijgen... Wait and see...
APRIL
- Het voorjaar 2011 kwam vroeg (op tijd eigenlijk) maar was meteen zonnig,
(te) warm en droog. Geen of (te) weinig regen(dagen), niks geen Maartse buien
of aprilse grillen - weinig of geen wind. De natuur ontluikt vroeg en 'jeunt' zich: de meidoorn bloeit volop al in april, de
rozen zijn er
ook vroeg bij, enz. Wel blijven de nachten koud...
29 april: het huwelijk van de eeuw in Londen: 'waity'
Katie krijgt haar kroonprins Will te pakken - anachronisme
in deze 21ste eeuw. Miljarden mensen kijken toe... ook ik.
MEI
- Politiek Zwalm davert op zijn grondvesten nadat
de blauwe oppositie een 'compromitterend' artikel triggerde
in 'De Tijd' over een feit uit een vorig leven van burgemeester T. Een jonge
opportunistische SPa-partijgenoot tracht van de
situatie garen te spinnen - de eenheid tussen
SPa-
en CD&V-fractie binnen de SAMBA-meerderheid ligt aan scherven, de
liberale oppositie lacht in haar vuistje... In Zwalm
is de verkiezingsstrijd vroeg begonnen!! Wat/hoe verder?!?
Na doktersvisites in
de Zottegemse kliniek wordt de onzekerheid
weggenomen, tot mijn opluchting. Nieuwe afspraak op 18 mei!!
17 mei: nog eens een
bijeenkomst (de laatste?!?) bij de notaris, ter afsluiting van de inventaris.
Nadat zus T. weer eens (ten overvloede dus) de paar bezwaren aanvoerde, die
al in één der vorige zittingen uitvoerig waren genoteerd, moesten zij en haar
twee kompanen wel tekenen. De
notaris noteerde dus:
(citaat)"Partijen verklaren dat er geen verdere verklaringen meer af
te leggen zijn". Eens zien of iedereen dit helder en duidelijk
Nederlands begrepen heeft...
18 mei: een echo
doppler gehad; resultaat negatief. Dat betekent dus op alle vlakken GOED
nieuws!!!
Mijn naspeuringen in
het rijksarchief gaan, ondanks voornoemde (noodgedwongen) onderbrekingen,
onverdroten door; ik begin aan het lezen en de translatie van de Staten van
Goed (van de familie) en de Penningkohieren (van Munkzwalm).
Dit betekent gegarandeerd een maanden durende
bezigheid deze
zomer...
JUNI
- 11 juni: controle bij Dr. S.: definitief niks meer aan de hand. Op 20
juni was ook de laatste controle negatief. Van deze vooravond van de zomer
kan ik me terug concentreren op het verder werken aan mijn boeken...
JULI
en AUGUSTUS, dé zomermaanden, brachten een zomer ‘op zijn Belgisch’ – maar matig
warm, te nat en wisselvallig.
SEPTEMBER
– een natte maand. Het lijkt wel herfst…
OKTOBER
– Deze echte herfstmaand leverde ons eerst een heuse en deugddoende ‘Indian summer’ maar algauw deed de herfst zijn intrede. Van het familie’front’ geen echt nieuws; de notaris laat niks van
zich horen. Wie houdt de zaken op? Mijn oudste broer gaat met brugpensioen.
In ons land nog steeds ‘regeringsvorming’, terwijl de crisis wereldwijd
verontrustende vormen aanneemt. Bankencrisis. De wereld stevent af op een
recessie; voor alle problemen (klimaatontsporing, economie, voedselcrisis)
lijken oplossingen ver weg…
|
|
|
