De natuur & de planten – Tuinieren
 

   Al van direct na mijn trouwen zorgde ik met 'moederlijke' aandacht voor de kamerplanten, die we gekregen hadden op de trouwdag; door de plantenmicrobe 'besmet' legde ik, ook al omdat er op het werk een paar collega's grote cactusliefhebbers waren, een (bescheiden) verzameling cactussen aan.

   Na een aantal jaren ‘stads’leven - waarbij ik vanuit een gesloten appartement soms snakte naar wat frisse buitenlucht - ben ik door mijn echtscheiding dus terug op ‘de buiten’ beland en het zal wel in mijn genen zitten, zeker – mijn grootvader Richard was ook een groot planten- en tuinliefhebber – maar al van toen ik nog in Sint-Amandsberg woonde had ik grote belangstelling gekregen voor bloemen, planten, tuinen en natuur.

   Ik had al de toen vermaarde ‘Fleur’-encyclopedie en een aantal (tuin)boeken gekocht, ze gretig gelezen en in Sint Amandsberg een bescheiden tuin aangelegd – ik werd met veel goeie raad (en daad: hij leverde me het nodige ‘alaam’ en de zaden en planten) daarin bijgestaan door mijn grootvader. In Munkzwalm, te midden de Vlaamse Ardennen, kwam ik op dat vlak in het paradijs terecht: in 1980 nog een overvloed aan groen en natuur en weinig bebouwing en verkeer.

   In de eerste jaren kon ik mijn eigen tuin aanleggen, een moestuintje uitbouwen op het braakliggend verwilderd stuk grond achter mijn woning, en zo’n 5-tal jaren geleden kon ik het bosje kopen naast mijn eigendom.

Geschiedenis & Heemkunde

      Ik moet bekennen dat het leervak ‘geschiedenis’ in mijn jeugd en studententijd niet bepaald tot mijn favorieten behoorde… Maar doordat ik na mijn huwelijksproblemen én verhuis terechtkwam in een mij onbekende omgeving met een al even onbekend verleden, ben ik me gaan verdiepen in de geschiedenis van de streek. Vooral om in de eerste plaats een antwoord te krijgen op de vraag, hoe het kon dat een landelijk gebied, waar Zwalm en de Zwalmstreek toch deel van zijn, zo uitgesproken liberaal van politieke strekking was - dit in tegenstelling tot overal elders in België waar landbouwstreken traditioneel overwegend christelijk zijn.
      Via Marcel De Boe (in 1975 dé lokale figuur), o.a. bezig met de achtergrondgeschiedenis van zijn Zwalmmolen en –streek (getuige hiervan de vele gepopulariseerde brochuurtjes van zijn hand ten behoeve van de toeristen) leerde ik daar al één en ander over; de antwoorden die ik aldus op mijn vragen kreeg, wakkerden mijn nieuwsgierigheid alleen aan en riepen nieuwe vragen op. De antwoorden hierop voerden mij dieper en dieper de geschiedenis in en die bleek plots en verrassend genoeg véél en véél boeiender dan de saaie opsomming van grote namen, data en veldslagen die de lessen op school mij hadden proberen bij te brengen… Het ging over mensen, hun leven en dagelijkse overlevingsstrijd.
      Die zoektocht voerde me naar bibliotheken (Zottegem, Brakel, Ronse), musea (de provinciale archeologische musea van Velzeke en Ename), en via deze naar archieven (het Liberale Archief te Gent, het Centrum voor Streekgeschiedenis te Zottegem en het Rijksarchief te Ronse).

Leeszaal Rijksarchief Ronse

      Zo geraakte ik als dilettant hoe langer hoe meer vertrouwd met de lokale geschiedenis, die uiteraard niet los te denken is van de nationale en internationale geschiedenis - dé Geschiedenis (met hoofdletter). Ik moest meer weten over o.a. de middeleeuwen, de (geschreven) taal uit die tijden, om zo de oudere documenten te kunnen ‘ontcijferen' enz. Ik liet me daarbij helpen door mensen die daar al langer mee bezig waren en kwam daarvoor terecht bij  verenigingen zoals o.a. het VVF.

De Zwalmse Heemkundekring
 

      Toen in Zwalm de heemkundige kring werd opgericht, was ik blij te zien, met mijn interesse niet alleen te staan… Heel even dreigde ook hier, net als bij zoveel andere Zwalmse initiatieven, de politieke recuperatie door de lokale 'kleine' politici, maar gelukkig werd dit (voorlopig) afgehouden. Omdat ik in de loop van de voorbije 30 jaar een niet onaardige documentatie over (Munk)zwalm en de Vlaamse Ardennen heb bijeen gegaard, en best die info wilde delen met de goegemeente, ging ik al spoedig deel uit maken van het bestuur. Ieder bestuurslid kreeg mettertijd een 'eigen' taak, waar ie goed in is en ging die 'naar godsvrucht en best vermogen' dan ook invullen. Ik kreeg, ook al omdat ik goed thuis ben in tekstverwerking, de 3-maandelijkse uitgave van ons tijdschrift 'De Zwalmgalm' op mijn schouders... Iedere keer weer een grote opgave, niet altijd zonder de nodige 'stress' maar bij iedere geslaagde editie komt telkens weer de voldoening achteraf... 
        Ik zou bestuurslid blijven tot in maart 2008. Een sneer vanwege de voorzitter aan mijn persoon in het tijdschrift deed voor mij de deur helemaal dicht. Ik zegde mijn lidmaatschap op met ingang van 2009.     
 

 Mijn boek

     Van zodra ik in loopbaanonderbreking kon, begon ik met het ordenen van mijn archief en het archiveren van wat ik had over de geschiedenis van Munkzwalm op PC. In de loop van 2008 kwam ik zo tot een heus boekwerk. Nu ben ik in de nabije toekomst van plan de hiaten van dat boek-in-wording in te vullen met de resultaten van opzoekingen in o.a. het RAG en zo nodig het RAB. Wanneer het boek er komt is voor mij nog onbekend...    
    

     In 1991 begon ik als 'neven'activiteit bij de heemkunde met het opzoeken van mijn voorouders; ik dacht toen dit klusje te kunnen klaren binnen het verloop van een jaar. Ik meldde me aan bij het RAK (Rijksarchief te Kortrijk) nadat ik op de gemeentehuizen van Deerlijk, Waregem en Wielsbeke-Ooigem de geboorteakten van mijn 4 grootouders had (proberen) in te kijken; in Deerlijk en Waregem uitmuntend geholpen, alleen in Wielsbeke stuurde een norse (erg) jonge dame (niet toevallig blond?) me beslist weg zonder resultaat - ik diende via de rechtbank de nodige permissie te bekomen... Nadien, in het RAK, toen onder de leiding van archivaris Klaas Maddens (de oom van mijn ex), raakte ik snel aan de nodige geboortedata van mijn 4 grootouders en kon ik aan de klus beginnen... De ingeschatte termijn bleek een reusachtige onderschatting van mijn kant - nu, 18 jaar later, ben ik nog steeds bezig... en dit met nog immer toenemende geestdrift. Vooral de stam Archie blijkt een reuzeninteressante en ver teruggaande geschiedenis met zich mee te dragen. 

Verzamelaar
 
     Postzegels
     Het was ‘meester Ignace’ (Vandenbreede) van het 2^de leerjaar, zelf een verwoed filatelist, die zijn leerlingen van toen (1960-’61) ertoe aanzette postzegels te verzamelen; vele van de leerlingen uit zijn klas gaven gevolg en het resultaat was dat er vlug een groepje filatelisten-in-de-dop ontstond; we gingen daarbij erg dilettantistisch tewerk. De postzegels die we verwierven plakten we met ‘colle’ in schriften volgens land van uitgifte. We ruilden onderling onze dubbels en ik herinner me geregelde huisbezoeken over en weer tussen Marc Vandenbulcke, Antoon Speleers, Patrick Tsjoen en ikzelf. Een aangename bezigheid, die voor mij serieuzer werd als onze gebuur van toen, Roger Struyve – die op het postsorteercentrum van Kortrijk werkte (en zélf een filatelist was) voorstelde alle nieuwe uitgiften postfris mee te brengen. Vanaf 1961 t.e.m. midden de jaren 1980-’90 (zijn op ruststelling) zou hij dat blijven doen. Zo kreeg ik een uitgebreide verzameling van België, die up-to-date bleef.

   Ook ter gelegenheid van de jaarlijkse missie-exposities in Deerlijk, waar missionarissen artikelen en prullaria uit ‘de Kongo’ (en Afrika) verkochten, kon men als kind pakjes postzegels van ginder kopen. Ik deed dat gretig. Een derde bron van nieuwe aanwinsten bleken de vrienden van mijn grootvader, die regelmatig zegels meebrachten…

   Ik was een verzamelaar van 'alle landen', en toen ik schoolging lopen in Kortrijk, maakte ik kennis met de winkel van ‘Het Kortrijks Handelsblad’, waar ook postzegels werden verkocht. Ik liep er regelmatig binnen om wat van mijn spaarcenten te besteden aan het aankopen van nieuwe aanwinsten.

     Lucifermerken
     Dank zij een neef van mijn moeder, Marc(ske) Deconinck, die mijn zijn verzameling luciferetiketten schonk, geraakte ik in het bezit van een erg indrukwekkende collectie van duizenden(!) stuks; ik zou ze uitbreiden en jarenlang koesteren. In mijn middelbaar raakte deze hobby op de achtergrond en later, in 't hoger onderwijs, keek ik er niet meer naar en bij mijn huwelijk liet ik de verzameling thuis achter. Waar ze naartoe is, weet ik niet...

     Sigarenbandjes

   Van dezelfde Marc Deconinck kreeg ik zijn verzameling sigarenbandjes, bovenop de summiere collectie, die ik in mijn prille kinderjaren, dankzij peter die (veel sigaren kocht voor o.a zijn 'vogel'vrienden en) ze 's zondags ook wel eens rookte. En er bestonden in de 50- en 60-er jaren heel veel en mooie reeksen...

     Prentenboeken en -reeksen
     Mijn grootouders waren adepten van het Belgisch koningshuis en verzamelden veel (zo niet alles) van wat er van in de jaren 1920-'30 bestond aan artikels, en prentenreeksen over het Belgisch koningshuis; snoepen hielp daarbij wel, want bij de 'Chocolade Jacques'-repen zaten zgn. chromo's, een heus verzamelitem, en men kon de er bijhorende 'albums' kopen; daarvan had mijn moeder er in haar jonge jaren een aantal in haar bezit, die zorgzaam werden bewaard in een oude houten koffer, die bij mijn grootouders geposteerd bleef, en waarin ook een aantal kampioenen'trofees' van mijn grootvader werden bewaard.
 

Informatica
      
     Wanneer in 1985 de Zwalmse Liberale Jongerenvereniging 'De Zwalmparel' te Munkzwalm  een cursus computerkennis en programmeren (in het allereenvoudigste 'basic') organiseerde, telkens op zondagvoormiddag (van 10 tot 12), schreef ik me weet- en nieuwsgierig in; de lesgever promootte een toen erg populaire homecomputer, de Commodore 64. Wekelijks naar de les, dat kostte de nodige inspanning, zeker na een zaterdagnacht werken viel het me zwaar nog tot na de middag wakker en... alert genoeg te blijven. Ik schafte mijn zo'n Commodore 64 aan - het eerste computer(tje) uit de reeks die in de loop der jaren de mijne werden...
     Nogal onverwacht stopte de lesgever na ongeveer een jaar met zijn lessen, zgz. vanwege het gebrek aan belangstelling vanwege de lokale bevolking voor zijn lessen - inderdaad waren we met zo'n 30 begonnen, en op het laatst waren er gewoonlijk nog zo'n 10-15 personen aanwezig. Vele hadden afgehaakt, ouderen omdat het hun petje te boven ging, anderen die niet geïnteresseerd waren. Daar zat ik dan, met veel goeie wil maar nog meer vragen en teveel, dat ik nog niet wist over computers.
     Ik vernam dat er in Oudenaarde (en ook Zottegem) avondlessen informatica gegeven werden en dus trok ik er naartoe; er waren twee lesavonden per week (van 17 tot 21u); van 1985 tot 1988 volgde ik dus les.

  Eind de jaren 1980 deed na DOS het nieuwe besturingssysteem WINDOWS zijn intrede, op informaticavlak een heuse revolutie - ik volgde de initiatielessen op TV en maakte me ermee vertrouwd - daartoe kocht ik een 'tweedehands'-computer, een heuse PC  (voor 6000 Fr) - Nog later schafte ik me een derde computer aan - een nieuwe dit keer, waardoor ik mijn 'historisch archief(je)' op (toen nog) floppydisks kon 'saven'. Internet, dat in de jaren '90 doorbrak, vormde een nieuwe uitdaging, waarvan ik stukje bij beetje zoveel mogelijk leerde kennen... De floppy's werden heuse diskettes, later weer vervangen door CD-roms, en tegenwoordig hebben we al de CDRW's en memory-sticks. Mijn meest recente computers - een desktop en een laptop - kocht ik bij DELL.
     Het resultaat van mijn passie voor zowel de heemkunde als de informatica is o.a. deze website...
     

  'Mee zorgen' voor andermans kinderen
 
     Via Foster Parents Plan, nu Plan International geworden, hielp ik mee aan de  'financiële adoptie' van een kindje uit de zogeheten 'derde wereld'. Onder het motto 'als ik voor mijn eigen kinderen niks kan doen, help ik wél zorgen voor andermans kinderen, die het trouwens méér nodig hebben. Zo lever ik maandelijks een beperkte financiële bijdrage. Vanaf 1982 deed ik dat voor 1) Sharay Jimenez 2) Alexis 3) Wibo Godoy en 4) Obregon Argy-Vargas, alle vier kinderen in Colombia.
 

Sharay Jiminez Mendoza	Alexis	Wibo Godoy	Angie Obregon Argy-Vargas

      Laatste update zaterdag 14 november 2009