Zijn politieke loopbaan begon met de gemeenteraadsverkiezingen van 1964. Als fervent liberaal stond hij toen op de kartellijst van blauw en rood maar geraakte niet verkozen. Ook bij de verkiezingen van 1970 verkreeg hij geen mandaat. Pas bij de installatievergadering van de eerste gemeenteraad van de nieuwbakken fusiegemeente Zwalm (na de verkiezingen van 13.9.1976 en de daaropvolgende herverkiezing na de politieke heisa van dat jaar) mocht hij zijn intrede doen als gemeenteraadslid van de liberale lijst Gemeentebelangen. Bij de verkiezingen van 1982 werd hij herkozen en aangeduid als tweede schepen, wat hij ook bleef na de verkiezingen van 1988. Bij de daaropvolgende verkiezing van 1994 was hij er wegens gezondheidsproblemen echter niet meer bij. Hij zou, thuis, overlijden op 13 oktober 1994 en werd begraven te Munkzwalm op 22.10. na de dienst van 10u30.

     De ‘Peet’, zoals hij in de volksmond bekend stond, was een vurige (lees: fanatieke) ‘blauwe’, zeer geëmotioneerde en alleszins kleurrijke figuur. Alhoewel zijn politieke tegenstanders, buiten de politieke arena, ook wel eens zijn beste vrienden konden zijn… Na zijn op rust gaan reed hij dagelijks vele kilometers in zijn aftandse blauwe Lada, altijd met een blauwe sjaal wapperend doorheen het autoportier. Van café tot café trok hij, op zoek naar vrienden en kennissen, gezelschap en vertier zoekend, en de pinten waarop hij iedere aanwezige trakteerde zijn niet te tellen. Hij liet zich wél gelden, soms op een onfatsoenlijke manier. Zo maakte ik het persoonlijk mee, dat hij een winkelmeisje in de plaatselijke Profi ermee dreigde, dat het haar job zou kosten, omdat zij hem het antwoord schuldig bleef op zijn vraag, waar de wens- en tijdschriften stonden. Omdat ze nieuw was, wist ze het wellicht gewoon niet, maar Van Passel voelde zich tekort gedaan en onheus behandeld; "Die zal hier niet lang meer lopen…", mompelde hij boos bij het weggaan en… zo geschiedde inderdaad.